Αναγγελία - Εφημερίδα

Παραλειπόμενα για τη γλώσσα

από

Παντελή Φλωρόπουλο
Εκδότη Εφημερίδας Αναγγελία

Με αφορμή ένα συνέδριο για την Ελληνική γλώσσα που έγινε πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη, όπου παρέστη και η Υπουργός Παιδείας κυρία Διαμαντοπούλου, η ΕΤ3 αφιέρωσε μία εκπομπή της (Ιούνιος 2010) και είχε καλεσμένους τέσσερις καθηγητές Πανεπιστημίου. Χωρίς να κρατώ σημειώσεις, ώστε να είμαι ακριβής τώρα στις ενστάσεις μου, η εντύπωση και η αίσθηση που αποκόμισα και έμεινε στη μνήμη μου από τις τοποθετήσεις των τεσσάρων γλωσσολόγων, ήταν ότι κανένα πρόβλημα δεν έχει σήμερα η γλώσσα μας, ούτε κινδυνεύει από την χρήση ξένων λέξεων, μάλιστα δε ένας από τους γλωσσολόγους χρησιμοποιούσε με άνεση ξένους όρους για ν´ αποδώσει τις Ελληνικές έννοιες που ήθελε. Η Ελληνική γλώσσα, κατά τη γνώμη όλων τους, είναι μία γλώσσα σαν όλες τις άλλες.

Τελοσπάντων, η εναντίωση ενός ψωνισμένου εραστή της Ελληνικής γλώσσας και δη εναντίωση σε τέσσερις γλωσσολόγους - καθηγητές Πανεπιστημίου, είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη. Ασκώντας όμως το (αμφισβητούμενο, αλλά επιτρεπτό) δικαίωμα στην άποψη, και σε συμπλήρωμα παλαιότερων άρθρων που δημοσιεύτηκαν στην «Αναγγελία», θα σημειώσουμε εδώ ότι:

Αυτό που χάθηκε ήδη από την Ελληνική γλώσσα είναι η προφορά. Ο ήχος. Η συχνότητα. Αυτό που χάθηκε από την Ελληνική γλώσσα, απώλεια που διαμορφώνει το πρόβλημα σήμερα, δεν είναι τόσο οι αρχαίες λέξεις που εγκαταλείφθηκαν, ούτε η πρωτογενής έννοια των αρχαίων λέξεων που άλλαξε, δεν είναι η σημασία των αρχαίων λέξεων που εξελίχτηκαν σε νέες, ναι, δεν είναι καν οι ξένες λέξεις που εισχώρησαν και πολιτογραφήθηκαν Ελληνικές. Είναι όμως η μουσική του λόγου, για την οποία οι τρεις κύριοι και η μία κυρία, καθηγητές γλωσσολογίας, δεν είπαν λέξη στην εκπομπή, παρά τις (άτολμες πάντως) προσπάθειες του δημοσιογράφου να θέσει το ζήτημα! Μουσική του Λόγου, ίσον, ο κραδασμός, η δόνηση, η ηχητική δύναμη δηλαδή που συν - κινεί, που συγκινεί το μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων.

Ας προσθέσουμε ακόμα λίγα τινά στα όσα έχουμε σημειώσει παλαιότερα:

Τα άλλοτε βραχέα, άλλοτε μακρά και άλλοτε δίχρονα φωνήεντα, καθώς συμπλέκονταν μέσα στις λέξεις με τα άφωνα (ουρανικά, οδοντικά ή χειλικά) ή τα ημίφωνα (υγρά ή ένρινα) σύμφωνα, καθώς συμπλέκονταν δηλαδή υπό το καθεστώς των πνευμάτων (δασεία ή ψιλή) ή των τόνων (βαρεία, οξεία ή περισπωμένη), όλα αυτά μαζί, ως εφαρμογές, ως εναλλαγή ελαχίστων ήχων, συνέθεταν τη μουσική του προφορικού λόγου, ήταν σα να τραγουδούν οι ομιλούντες. Είναι προφανές ότι αυτοί οι αμέτρητοι εναλλασσόμενοι ήχοι των φθόγγων της λέξης, ήχοι που υποδεικνύονταν όχι μόνο από τα πνεύματα και τους τόνους ή την χρονικότητα των φωνηέντων, αλλά ΚΑΙ από τα σημεία στίξης, έδιναν στην εκφορά του λόγου ένα μουσικό αποτέλεσμα, ίσο ίσως με τη "μουσική των σφαιρών", για την οποία έκανε λόγο ο Πυθαγόρας, προκειμένου να δώσει με τον όρο αυτό την απόλυτη αρμονία του κόσμου, του σύμπαντος.

Είναι δε ανάγκη να σημειωθεί σ´ αυτό το σημείο, ότι τα πνεύματα και οι τόνοι επινοήθηκαν κατά τους Αλεξανδρινούς χρόνους για να διευκολύνονται στην εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας οι ξένοι, οι πολίτες της αχανούς τότε Αλεξανδρινής αυτοκρατορίας. Μέχρι τότε ίσχυε ακόμα η προφορική παράδοση της εκφοράς του λόγου.

Γιατί όμως (με ή χωρίς τα επινοημένα σημεία των Αλεξανδρινών) έχει τόση σημασία η προφορά του Ελληνικού λόγου; Γιατί είχαν τόση προσήλωση σε αυτήν οι αρχαίοι, που για να μεταδώσουν την Ελληνική γλώσσα στους άλλους λαούς, έκατσαν και έφτιαξαν διευκολυντικά γραπτά σημάδια των ήχων, οι οποίοι ήχοι έπρεπε οπωσδήποτε να συμβαίνουν;

Η απάντηση έγκειται μάλλον στο γεγονός ότι η Ελληνική γλώσσα είναι κραδασμική. Οι ήχοι του νου και της ψυχής που παράγονται δια των λέξεων, όταν εκφέρονται, εκπέμπονται στο Σύμπαν και συλλαμβάνονται από τους θεούς. Η Ελληνική γλώσσα είναι μια προσευχή στον Θεό. Στην Αγία Τριάδα, για την οποία μίλησε πρώτος ο Ερμής ο Τρισμέγιστος δεκαπέντε χιλιάδες χρόνια πριν και τον οποίο αντέγραψαν οι εντολοδόχοι του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου το 325 μ.Χ. Αυτή η ανάγκη της Ελληνικής γλώσσας για την τέλεια εκφορά, δηλαδή την κραδασμικότητα, αποκαλύπτει ταυτόχρονα και την Γνώση τους για την Θεία κατάσταση που επικρατεί στο Σύμπαν. Η ιερή για τους Έλληνες προσήλωση στην τελειότητα εκφοράς του λόγου καταμαρτυρά την Θεοσέβειά τους και (άδολα, χωρίς κακία καμιά) υποδεικνύει ως άθλια συκοφαντία την παγιωμένη πια στον κόσμο κατηγορία περί ειδωλολατρίας.

ΑΥΤΟΣ ο κραδασμός, για τον οποίο φρόντιζαν οι αρχαίοι, ΑΥΤΗ η δόνηση του λόγου που φτάνει μέχρι το άπειρο, για να συλλαμβάνεται από τους θεούς, είναι που έπαψε να εκπέμπεται σήμερα. Αυτή είναι η δυστυχία της νεοελληνικής γλώσσας και του Ελληνικού λαού! Και σ´ ΑΥΤΗ την απώλεια του Ελληνισμού οφείλεται η παρακμή και η κατάντια του. Σ´ αυτή την τραγική απώλεια του Ελληνισμού οφείλεται η απομόνωση ολόκληρης της γης από την ουράνια κοινότητα και, ακολούθως, η δυσαρμονία και η διαταραχή που επικράτησε στον πλανήτη…

Αλλά τι να πουν επ´ αυτού οι καθηγητές των ξενομανών Νεοελληνικών Πανεπιστημίων; Θα πουν, ίσως, ότι αυτές οι προσεγγίσεις δεν είναι Επιστήμη, είναι θεολογία. Και μπορεί να έχουν δίκιο! Για χάρη της συζήτησης, ας το δεχτούμε. Αλλά - με χρήση της δικής τους λογικής - γιατί να είναι εξόριστη αυτή η θεολογία και όχι η άλλη; Μήπως επειδή η άλλη θεολογία είναι κυρίαρχη και ετούτη δεν είναι; Αλλ´ αυτό αποτελεί τρανταχτή απόδειξη Επιστημονικής μεροληψίας. Διαπίστωση, η οποία όχι μόνο δεν κολακεύει την Επιστήμη για την ακεραιότητά της, αλλά και «την πιάνει στα πράσα» να παρασπονδεί. Λοιπόν, ακόμα και η Επιστήμη - παρά τα αυστηρά εχέγγυά της - υπακούει φωναχτά στις κυρίαρχες φιλοσοφικές αντιλήψεις, όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα και μάλιστα μετατρέπεται σε κυματοθραύστη των νέων φιλοσοφικών (ή των αρχαίων αναγεννημένων) ανακαλύψεων… Και δεν θα ήταν τόσο κακό να το κάνει αυτό (θα ήταν απολύτως ανθρώπινο, άρα και ανεκτό) εάν αναγνώριζε και το δικό μας ερευνητικό δικαίωμα να κάνουμε το ίδιο ή (όπως θέλουμε να κάνουμε εμείς) το αντίθετο. Όχι. Στο όνομα της Επιστήμης, οι επιστήμονες αρνούνται και το ένα και το άλλο. Δεν το αρνούνται μόνο. Χρησιμοποιούν παραπειστικά την Επιστημοσύνη για να καταστήσουν αδιαφιλονίκητο κοινωνικό θεσμό μια απατηλή σκέψη και αποπροσανατολίζουν έτσι μαζικά τον κόσμο. Με την συμπεριφορά τους αυτή η ανθρωπότητα οδηγείται (εν αγνοία τους ή όχι) στην αναποτελεσματική μορφή του "τρελού επιστήμονα", ο οποίος (για να ολοκληρώσει την αντισυμβατική του ανακάλυψη) καλείται θυσιαζόμενος να διαπεράσει το τσιμέντο της κυρίαρχης επιστημονικής θεώρησης και - θυσιασθείς ήδη, χωρίς να του κοστίζει πλέον υλικά ή πνευματικά η απορριπτική γνώμη του επιστημονικού κατεστημένου - να γίνει μετά θάνατον ήρωας μιας γενιάς που δεν γεννήθηκε ακόμα…

Σ´ αυτό το απατηλό πνεύμα (άκρως συντηρητικό και καταδικαστέο βεβαίως) οι τέσσερις καθηγητές Πανεπιστημίου, με την ιδιότητά τους ως γλωσσολόγοι, διαβεβαίωσαν το τηλεοπτικό κοινό εκείνο το βράδυ, ότι η Ελληνική γλώσσα δεν ήταν ποτέ καλύτερη, ούτε πλουσιότερη, απ´ ό,τι είναι (…) σήμερα, έδωσαν (ηλιθίως) και παραδείγματα γι´ αυτό, λέγοντας (ορθώς) ότι υπερπολλαπλασιάστηκαν οι λεκτικοί τύποι!

Μάλιστα!

Πώς θα μπορούσαμε να … διαφωνήσουμε;

Παραλειπόμενα για τη γλώσσα

Διαβάστε