Αναγγελία - Εφημερίδα

Η τρομοκρατία ισχυροποιεί το σύστημα που δήθεν πολεμά

από

Παντελή Φλωρόπουλο
Εκδότη Εφημερίδας Αναγγελία

Με τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια η αντιεξουσιαστική τρομοκρατία εγκαινίασε μια νέα εποχή δράσης, την οποία θα μπορούσε ο ιστορικός του μέλλοντος να χαρακτηρίσει ως παρακμιακή, υπό την έννοια ότι (συγκριτικά με τις έως τώρα ενέργειες των αντιεξουσιαστών) εγκαταλείπει τα γνωστά επαναστατικά στερεότυπα κατά του συστήματος και καταγίνεται με επιμέρους εκδικητικές ενέργειες εναντίον προσώπων. Κίνητρο του χτυπήματος κατά του Γκιόλια δεν είναι πια ο συμβολισμός εναντίον ενός εκπροσώπου του συστήματος, αλλά η ενάντια ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ (περί τρομοκρατίας) γνώμη του δημοσιογράφου. Τι άλλο από παρακμή της τρομοκρατίας είναι αυτό; Οι αντιεξουσιαστικές δυνάμεις έχασαν πλέον κάθε ανοχή απέναντι στους «παραπλανημένους» από το σύστημα, στρέφονται αδιακρίτως εναντίον όλων, όχι μόνο εκείνων που εκπροσωπούν ή εκφράζουν το σύστημα, αλλά και εκείνων που μη έχοντας άλλη επιλογή είναι ενταγμένοι από ανάγκη σ´ αυτό.

Το μήνυμα που βγαίνει από την δολοφονία του δημοσιογράφου λέει ότι: Όποιος διαφωνεί με την ορθοδοξία της ένοπλης πάλης εναντίον του συστήματος, είναι εχθρός του επαναστάτη και καταδικάζεται εις θάνατον…

Βασικό συστατικό του χτυπήματος εναντίον του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια είναι ο θιγμένος εγωισμός του αλήτη που τον οδηγεί στην αυτοδικία εναντίον του κυριλέ. Αρκεί πλέον η απλή αμφισβήτηση της τρομοκρατικής ενέργειας για να αναρτηθεί ο ένοχος στον πίνακα με τους στόχους. Πλέον η διαπάλη μεταξύ αντιεξουσίας και εξουσίας, αντί να εκφράζει μία λογική αντίστασης των λίγων ενάντια στο σύστημα κατά των πολλών, έστω για να διασώζονται τα προσχήματα, καθώς γινόταν, ξεπέφτει στο επίπεδο των προσωπικών διαφορών. Δεν απέχει αυτό από τη «μπεμπεκίστικη» συμπεριφορά ενός πεισμωμένου παιδιού που δεν το αφήνουν να παίξει. Πάλι θα πούμε λοιπόν ότι, ναι, πρόκειται για παρακμή της τρομοκρατίας. Και υπό μία έννοια είναι … απογοητευτικό, αν υπολογίσουμε ότι κανείς δεν ενέκρινε φανερά τις ενέργειες της «17 Νοέμβρη», αλλά μέχρι την ακατανόητη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, η οποία προκάλεσε ίσως την πρώτη σύγχυση, υπήρχε ένα ανομολόγητο αλλά ευρύ αίσθημα (που παραπέμπει στο ένστικτο) για απονομή λαϊκής δικαιοσύνης. Τώρα όμως η ενέργεια δεν γίνεται ούτε καν στο όνομα του λαού, γίνεται στο όνομα μιας ατομικής λογικής, η οποία - εκτός των άλλων - είναι και αδιατύπωτη και αδήλωτη. Ακόμα και να ήθελε κάποιος να εναρμονιστεί με αυτήν, είναι πρακτικώς αδύνατο να ξέρει ο δημοσιογράφος σε τι θα έπρεπε να πιστεύει και τι περίπου θα έπρεπε να πράττει, ώστε να μην δρα ηθελημένα ή αθέλητα κατά των συμφερόντων της αντιεξουσίας; Ο μόνος τρόπος λοιπόν για να είναι ευχαριστημένοι οι τρομοκράτες, είναι να δίνουν από το Internet ένα μήνυμα στον δημοσιογράφο που θα λέει «σκάσε ρε» και ο δημοσιογράφος, υπό το καθεστώς του τρόμου, για να μη χάσει τη ζωή του, να υπακούει.

Ε, δεν έχει λογική! Αυτό δε, ότι δεν έχει λογική, είναι το χειρότερο όλων. Όταν στην παρακμή του συστήματος προστίθεται και η παρακμή της τρομοκρατίας, ε… δε μπορείς τίποτα να περιμένεις!

Στο μεταξύ όμως ο Σωκράτης Γκιόλιας είναι στο χώμα και άφησε πίσω του μία σύζυγο με ένα παιδί δύο ετών και άλλο ένα στην κοιλιά. Στο όνομα ποιας επαναστατικής λογικής δικαιολογείται να συμβεί αυτό; Ποιο ήταν το έγκλημα του Σωκράτη Γκιόλια για το οποίο έπρεπε «να πληρώσει»; Απ´ ό,τι φαίνεται, το έγκλημά του ήταν μόνο ότι διαφωνούσε με την τακτική της τρομοκρατίας και αυτό το έλεγε (και το έγραφε) με τρόπο αιχμηρό ή με τρόπο τον οποίο οι τρομοκράτες θεωρούσαν ανοίκειο. Την ίδια στιγμή όμως ο δημοσιογράφος αυτός δεν ήταν ούτε κονομημένος, ούτε βολεμένος, ούτε προβεβλημένος, κάτι που θα έδινε, ας πούμε, ένα «πάτημα» για μια "επαναστατική" ενέργεια εναντίον του, ήταν απλώς ισχυρογνώμων, εννοούσε να λέει και να γράφει αυτά που σκέπτεται.

Το πρόσωπό του είχε περάσει φευγαλέα από τις τηλεοπτικές οθόνες για λίγες ημέρες κάποτε που ξέσπασε μία συντεχνιακή κόντρα, πλάνα που μάλλον είναι τα μοναδικά για το πρόσωπό του, αν και εργάστηκε πολλά χρόνια στην τηλεόραση. Αποκαλύφθηκε όμως μετά την δολοφονία του, ότι ετοίμαζε να φτιάξει εφημερίδα τον Σεπτέμβριο. Είναι προφανές ότι το ύφος της εφημερίδας θα ήταν εξ ίσου αιχμηρό, μαχητικό, καταγγελτικό. Μα ήταν επαναστατικός λόγος αυτός για να βγει από τη μέση; Όχι βεβαίως. Η αίσθηση λοιπόν που μένει ως γεύση, είναι ότι όποιος δημοσιογράφος κατηγορεί τους τρομοκράτες ως δολοφόνους, του ρίχνουμε δεκαέξι σφαίρες και τον στέλνουμε στα θυμαράκια, ώστε οι εναπομείναντες να συμμορφωθούν με τας υποδείξεις.

Οι δηλώσεις όλων των δημοσιογράφων όσων βγήκαν στα τηλεοπτικά παράθυρα, ήταν περήφανες, ότι δεν θα πτοηθούν από το χτύπημα και θα συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά σε μια άλλη ανάγνωση δεν θα μπορούσε ο θεατής να διαχωρίσει τις δηλώσεις αυτές από τους απλούς λεονταρισμούς, επειδή η αυτολογοκρισία, για την οποία μίλησε και η βουλευτής (πρώην δημοσιογράφος) Σοφία Γιαννακά, θα έρθει ανεπαίσθητα κατά την ώρα άσκησης του επαγγέλματος, αφού - υπό το καθεστώς του τρόμου, μακροπρόθεσμα - δεν υπάρχει περίπτωση να μη «στρογγυλέψουν» τα λόγια και οι οπτικές. Αυτό, σε ένα άλλο επίπεδο, αλλά με ίδια χροιά, έχει ήδη γίνει εξ αιτίας του «Νόμου Βενιζέλου», ο οποίος έδωσε την δυνατότητα να οδηγούνται στην δικαιοσύνη οι δημοσιογράφοι. Η αβασάνιστη εκείνη δυνατότητα που παρείχε και παρέχει ο Νόμος εκείνος για καταφυγή κάθε θιγμένου στην Δικαιοσύνη, ακόμα και η ΜΗ προστασία της δημοσιογραφίας από την απειλή της εξοντωτικής τιμωρίας στο πιθανό λάθος, αλλά και η ΜΗ θεσμοθέτηση της ανοχής απέναντι στην δημόσια κριτική, η οποία καμιά φορά μπορεί να είναι και υπερβολική (ποιος και με ποια κριτήρια θ´ αξιολογήσει ότι ήταν δολία;) όλα δε αυτά στο όνομα δήθεν της προστασίας του πολίτη, προκάλεσε (ανεπαίσθητη στην αρχή, εμφανή όμως σήμερα) παρακμή της δημοσιογραφίας κατά τα τελευταία χρόνια, διότι κανείς δημοσιογράφος δεν αντέχει σε απανωτές προσαγωγές στην δικαιοσύνη, ακόμα και αν είναι απολύτως αθώος, ακόμα και αν κάνει άριστα τη δουλειά του. Ακόμα και η εμπλοκή του αθώου κοστίζει αβάσταχτα στην τσέπη!... Άσε που, ακόμα και αν η αρθρογραφία σου είναι δομημένη με όλους τους κανόνες και την δεοντολογία, ο «θιγμένος» μπορεί «να κάνει το άσπρο μαύρο» και «να σε τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί». Ο μόνος τρόπος για να προστατευτεί από την επαγγελματική αποτυχία ή τον εγκλεισμό του στη φυλακή, είναι να γράφει και να μιλάει ο δημοσιογράφος ΑΝΩΔΥΝΑ, όπως ακριβώς κάνει ο παλιομοδίτης (αλλά μοναδικός επιζήσας) πολιτευτής. Οι ομοιότητες του «Νόμου Βενιζέλου» με την τρομοκρατική ενέργεια κατά του Γκιόλια είναι πολλές…

Κάθε ελεύθερος νους μπορεί λοιπόν να αντιληφθεί αμέσως ποιες είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες του χτυπήματος. Είναι μάλιστα τέτοιες οι καταλήξεις, που εύλογα προκύπτουν υποψίες ότι είναι αδύνατον να ήταν ανυπολόγιστες οι συνέπειες. Έχουν υπολογιστεί. Άρα στοιχειοθετούν και τους στόχους ή τους σκοπούς. Καταλήγουμε, ότι η ίδια η τρομοκρατία είναι ύποπτη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είναι ύποπτος ο «Νόμος Βενιζέλου», επειδή σε κάθε περίπτωση αποβλέπει στον έλεγχο της μάζας. Πολλώ δε μάλλον, που η εμπειρία της τρομοκρατικής δράσης, δικαιολογημένης ίσως ή εύλογης στα πρώτα της ιστορικά στάδια, σήμερα δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας, διότι μπορούμε να ξέρουμε και μπορούν να ξέρουν ότι ως επαναστατική μεθοδολογία είναι απολύτως Αποτυχημένη.

Ποιος λοιπόν, ποιοι, ποιες δυνάμεις κρύβονται πίσω από αυτές τις δαπανηρές (αν μη τι άλλο) ενέργειες;

Για πολίτες, όπως ο υπογράφων, που συγκινούνται ακόμα από το όραμα της αναγκαίας, της νομοτελειακής ή της αναπόφευκτης αλλαγής του συστήματος, οι διαπιστώσεις αυτές κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι είναι μάταιες πλέον ακόμα και οι τελευταίες εναλλακτικές λαϊκές (ατομικές ή συλλογικές) δράσεις για την αλλαγή αυτή. Δυστυχώς, η αίσθηση που μένει, είναι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, ο παγκόσμιος πολίτης και όχι ο πολίτης αυτής της χώρας, ο αθώος, ακόμα και ο νομιμόφρων, είναι ανυπεράσπιστος απέναντι στο ίδιο το σύστημα ή στα αντίδοτά του, ότι επίσης κάθε μέθοδος μετασχηματισμού ή αλλαγής της εξουσίας είναι αδύνατη, άρα η τελευταία ελπίδα του πολίτη που αγωνιά, εναπόκειται μόνο στα χέρια του Θεού. Δεν υπάρχει πιο συντηρητική και αντιδραστική βούληση από αυτήν που παράγεται με την ανάλυση των τρομοκρατικών ενεργειών.

Το λάθος που έκαμε ο μακαρίτης Σωκράτης Γκιόλιας είναι το ίδιο εκείνο φιλοσοφικό λάθος που έκαμαν οι φονείς του: Είναι η θέση πολέμου απέναντι στο αποτρόπαιο. Και ίσως το ίδιο λάθος κάνουμε και εδώ εμείς με την ανάλυσή μας. Διότι είναι ανθρώπινο αυτό. Και δεν είναι θέμα προθέσεων, είναι θέμα αποτελέσματος. Αλλά: Η αποδοτικότερη επαναστατική τακτική απέναντι στον κόσμο που πρέπει να κατεδαφιστεί, δεν είναι η θέση πολέμου εναντίον του, είναι η δημιουργία ή η γέννηση του άλλου κόσμου με τον οποίο θ´ αντικαταστήσεις τον κόσμο που κατεδάφισες.

Η τρομοκρατία ισχυροποιεί το σύστημα που δήθεν πολεμά

Διαβάστε